پسرانم آراد و نیکان

آخر هفته گذشته سفر دو روزه ای به شمال داشتیم جای دوستان خالی هم بارون بود هم آفتاب هم سرد بود و هم گرم. آراد هم طبق معمول از صبح تا شب تو حیاط بود و آخر وقت با تلاش بسیار بسیار میومد خونه. مسیر رفت - تو ماشین- آراد در حال عکس سلفی گرفتن امروز صبح- آماده شدن برای رفتن به خونه ی مامانی زال زالک های وحشی- دانشگاه شهید بهشتی - کتابخونه مرکزی ...

سلام و درود فراوان به دوستام مهربان تر از جان و سلامی به پسر جان شیرین تر و عزیزتر از جان در احوالات این روزهای پسری هر چه بگویم اندک است که ماشاالله توان و سرعت بسیار بالا (کاملا برخلاف مادر ). پسرکمام به کمک خدا هر روز بزرگتر و شیرین تر و شیطون تر از دیروز همی می شوند و هر روز فرمایشات جدیدی یاد میگیرند و من و همسرجان گاهی از تعجب هاج و واج میمانیم. چند مدتی است که بعداز ظهرها برای رفتن از خانه ی مامانی به خانه ی خود با ماشین راهی میشویم و سر خیابان تا تاکسی بایستد میگوییم:  توکلی این واژه در ذهن پسرمان نقش همی بسته بود و یکی از روزها که از ایشان سوال نمودیم: آراد خونه ی ما کجاست: توکولی ...

زمانهایی هست که نمی‌خواهی عقربه‌های ساعت حرکت کنند!! نمی‌خواهی روزها به سرعت بگذرند!! و دلت می‌خواهد زمان در لحظه متوقف شود!   پسرم عطر وجودت  ما را لبریز می‌کند. لبریز از بودن و ماندن، ماندنی با عشق و امید، امیدی زیبا به همراه ترسیم رویایی نه‌ چندان دور این امید را دوست داریم، که باعث زنده ماندنمان می‌شود. پسرم، عزیزترینم، به خود می‌بالیم که فرزندی چون تو داریم. و از خدای خویش بیش از همیشه سپاسگزار وجود نازنینت هستیم. همیشه باش. همینقدر...

جمعه صبح با همسر جان و گل پسری پارک قائم آراد در حال بازی با توپ ( مامان گل بزنم )   ...

سلام  به قند عسلکم و  پسری شیرین تر از قند و نبات و آبنبات  و دوستان مهربان و عزیز خدا رو شکر همی می کنیم که گل پسرمان هر روز بزرگتر و عاقلتر و البته کمی هم لوس تر از روز قبل میشود و گاهی مایه ی دردسر و  و صد البته اغلب اوقات باعث نشاط و دلگرمی من  و همسر جان همی  گردد. از فن بیان شیرین ایشان که هر چه بگویم کم گفتم و تقریبا تمامی کلمات را با لحن شیرین کودکانه خود آنچنان بیان میکند که مایه ی تعجب من و افراد دیگر میشود که این فینگیلی اینا رو از کجا یاد گرفته . بعضی وقتا که برای کار اشتباهی میخوام دعواش کنم میاد طرفم و گردنمو آنچنان محکم فشار میده و میگه مامان دوت دار...

عینک همسرجان شکست و لاشه های آن به گل پسری رسید.(پسرم در حال بستنی خوردن بودن واسه همین صورتش حسابی شیرین شده.) ...

جمعه ای که گذشت یه سفر اجباری به شمال برامون پیش اومد و ناچار شدیم به دیار همسری سری بزنیم. (بعلت فوت یکی از اقوام. خدا رحمتشون کنه) جمعه راهی شمال شدیم و قرار شد با بابایی بریم و ما دیگه ماشین نبریم خدا رو شکر توی راه آرادی زیاد اذیت نکرد و با مامانی و بابایی و خاله جونی مشغول بود برای همین من کمتر اذیت شدم. شمال هم که رسیدیم بعد از یه سر زدن خونه ی مادر همسر جان راهی منزل اون بنده ی خدا شدیم و بعد از یکی دو ساعت برگشتیم خونه. هوا فوق العاده گرم اینقدر که نمیشه راجع بهش صحبت کرد ولی با وجود این آراد تمام مدت مشغول بازی بود تا میتونست از این دو روز استفاده بهینه کرد. یه اتفاق بد هم افتاد که خدا...

این هفته بخاطر اینکه خونه ی مامانی در حال پاکسازی و نظافت و نقاشی بود مجبور شدم آرادی رو یه چند روزی بیارم سرکار تا هم بوی رنگ اذیتش نکنه و هم مامانی رو . از اینکه توی این هفته بر من چه گذشت نمیتونم توصیف کنم واقعا سخت بود هم آراد خسته میشد و هم من. صبح اول میرفتیم دم مهد تا یه کمی با بچه ها بازی کنه و بعد از اون میاد دانشکده و یه دوری اونجا میزنه و صبحونه میخوره و بعد از یه سر زدن به همکاران گرامی و کلی شیطنت کردن و تکرار آراد نکن آراد نکن ساعت 10:30 میخوابه و بعد هم وقتی بیدار میشه با تلاش فراوان بهش ناهار میدم و یه کمی بازی بعد هم راهی خونه میشیم. البته باید باز هم از زحمات بسیار زیاد بابایی تشکر فراوان کرد ک...

خدا رو شکر دامنه لغات عسلکم روز به روز بیشتر و بیشتر میشه و هر روز قشنگتر از دیروز صحبت میکنه تا جایی که بعضی وقتها من و همسر در کمال تعجب فقط نگاهش میکنیم که اینا رو از کجا یاد گرفته. و اما: وقتایی که داره با خودش تنهایی بازی میکنه: بچها آماده دو ده شا پچ دودو دودو     بچه ها آماده اید دو سه چهار پنج بدو بدو تاب تاب عباسی خدا منو نناسی اگه بداسی ببل .... بداسی نخورم           نمیخورم نیخام            نمیخوام اوتاد زمین     ا...